Nie zawsze życie wygląda tak, jak sobie wyobrażałyśmy.

Mocna książka. Naprawdę mocna historia. Jestem w długoletnim związku i w wielu momentach odnajdywałam w tej książce siebie.

Czytając ją, czułam się, jakbym rozmawiała z przyjaciółką sam na sam przy kubku herbaty. W takiej szczerej, otwartej rozmowie o tym, co trudne. Jakby ktoś wreszcie nazwał to, co sama gdzieś w sobie noszę.

Ta książka dotyka trudnych, ale bardzo prawdziwych rzeczy. Tego, jak łatwo w codzienności zacząć godzić się na życie, które po prostu jest, i gdzieś po drodze zgubić siebie. Nie czytałam jej od deski do deski. Co jakiś czas odkładałam ją, bo uruchamiała we mnie emocje i myśli o własnym życiu. To nie jest książka, którą się tylko czyta. Ona naprawdę zatrzymuje.

Kiedy dzieci były małe, zawsze było jakieś później. Później pomyślę o sobie, później coś zmienię. Dzisiaj dzieci mają już swoje życie, a ja dopiero uczę się żyć swoim. Najbardziej zabolała mnie myśl, że wiele pytań mogłam zadać sobie dużo wcześniej. Szkoda, że ta książka trafiła do mnie dopiero teraz.